Search Results

The Buddha's words Daliddasutta SN 11.14 https://suttacentral.net/sn11.14 Photo by Simon Reza on Unsplash On one occasion the Blessed One was dwelling at Rajagaha in the Bamboo Grove, the Squirrel Sanctuary. There the Blessed One addressed the bhikkhus thus: “Bhikkhus!” “Venerable sir!” those bhikkhus replied. The Blessed One said this: “Bhikkhus, once in the past in this same Rajagaha there was a poor man, a pauper, an indigent. He undertook faith, virtue, learning, generosity, and wisdom in the Dhamma and Discipline proclaimed by the Tathagata. Having done so, with the breakup of the body, after death, he was reborn in a good destination, in a heavenly world, in the company of the Tavatiṁsa devas, where he outshone the other devas in regard to beauty and glory. “Thereupon the Tavatiṁsa devas found fault with this, grumbled, and complained about it, saying: ‘It is wonderful indeed, sir! It is amazing indeed, sir! For formerly, when this young deva was a human being, he was a poor man, a pauper, an indigent. Yet with the breakup of the body, after death, he has been reborn in a good destination, in a heavenly world, in the company of the Tavatiṁsa devas, where he outshines the other devas in regard to beauty and glory.’ “Then, bhikkhus, Sakka, lord of the devas, addressed the Tavatiṁsa devas thus: ‘Dear sirs, do not find fault with this young deva. Formerly, when this young deva was a human being, he undertook faith, virtue, learning, generosity, and wisdom in the Dhamma and Discipline proclaimed by the Tathagata. Having done so, with the breakup of the body, after death, he has been reborn in a good destination, in a heavenly world, in the company of the Tavatiṁsa devas, where he outshines the other devas in regard to beauty and glory.’ “Then, bhikkhus, instructing the Tavatiṁsa devas, Sakka, lord of the devas, on that occasion recited these verses: “‘When one has faith in the Tathagata, Unshakable and well established, And good conduct built on virtue, Dear to the noble ones and praised; “‘When one has confidence in the Saṅgha And one’s view is straightened out, They say that one isn’t poor; One’s life is not lived in vain. “‘Therefore the person of intelligence, Remembering the Buddha’s Teaching, Should be devoted to faith and virtue, To confidence and vision of the Dhamma.’”

The Buddha's words Suppavāsāsutta AN 4.57 https://suttacentral.net/an4.57 Photo by Kate Remmer on Unsplash On one occasion the Blessed One was dwelling among the Koliyans near the Koliyan town named Sajjanela. Then, in the morning, the Blessed One dressed, took his bowl and robe, and went to the residence of the Koliyan daughter Suppavāsā, where he sat down in the prepared seat. Then the Koliyan daughter Suppavāsā, with her own hand, served and satisfied the Blessed One with various kinds of delicious food. When the Blessed One had finished eating and had put away his bowl, the Koliyan daughter Suppavāsā sat down to one side. The Blessed One then said to her: “Suppavāsā, a female noble disciple who gives food gives the recipients four things. What four? She gives life, beauty, happiness, and strength. Having given life, she partakes of life, whether celestial or human. Having given beauty, she partakes of beauty, whether celestial or human. Having given happiness, she partakes of happiness, whether celestial or human. Having given strength, she partakes of strength, whether celestial or human. Suppavāsā, a female noble disciple who gives food gives the recipients these four things.” When one gives well-prepared food, pure, delicious, and flavorful, to the upright ones who are exalted and of excellent conduct, that offering, which links merit with merit, is praised as very fruitful by the world-knowers. Those recollecting such generosity dwell in the world inspired by joy. Having removed the stain of miserliness and its root, blameless, they go to the heavenly abode.

The Buddha's words Sattaṭṭhānasutta SN 22.57 https://suttacentral.net/sn22.57 Photo by Bill Fairs on Unsplash At Savatthi. “Bhikkhus, a bhikkhu who is skilled in seven cases and a triple investigator is called, in this Dhamma and Discipline, a consummate one, one who has fully lived the holy life, the highest kind of person. “And how, bhikkhus, is a bhikkhu skilled in seven cases? Here, bhikkhus, a bhikkhu understands form, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation; he understands the gratification, the danger, and the escape in the case of form. “He understands feeling … perception … volitional formations … consciousness, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation; he understands the gratification, the danger, and the escape in the case of consciousness. “And what, bhikkhus, is form? The four great elements and the form derived from the four great elements: this is called form. With the arising of nutriment there is the arising of form. With the cessation of nutriment there is the cessation of form. This Noble Eightfold Path is the way leading to the cessation of form; that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. “The pleasure and joy that arise in dependence on form: this is the gratification in form. That form is impermanent, suffering, and subject to change: this is the danger in form. The removal and abandonment of desire and lust for form: this is the escape from form. “Whatever ascetics and brahmins, having thus directly known form, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of form, are practising for the purpose of revulsion towards form, for its fading away and cessation, they are practising well. Those who are practising well have gained a foothold in this Dhamma and Discipline. “And whatever ascetics and brahmins, having thus directly known form, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of form, through revulsion towards form, through its fading away and cessation, are liberated by nonclinging, they are well liberated. Those who are well liberated are consummate ones. As to those consummate ones, there is no round for describing them. “And what, bhikkhus, is feeling? There are these six classes of feeling: feeling born of eye-contact, feeling born of ear-contact, feeling born of nose-contact, feeling born of tongue-contact, feeling born of body-contact, feeling born of mind-contact. This is called feeling. With the arising of contact there is the arising of feeling. With the cessation of contact there is the cessation of feeling. This is called feeling. With the arising of contact there is the arising of feeling. With the cessation of contact there is the cessation of feeling. This Noble Eightfold Path is the way leading to the cessation of feeling; that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. “The pleasure and joy that arise in dependence on feeling: this is the gratification in feeling. That feeling is impermanent, suffering, and subject to change: this is the danger in feeling. The removal and abandonment of desire and lust for feeling: this is the escape from feeling. “Whatever ascetics and brahmins, having thus directly known feeling, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of feeling, are practising for the purpose of revulsion towards feeling, for its fading away and cessation, they are practising well. Those who are practising well have gained a foothold in this Dhamma and Discipline. “And whatever ascetics and brahmins, having thus directly known feeling, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of feeling, through revulsion towards feeling, through its fading away and cessation, are liberated by nonclinging, they are well liberated. Those who are well liberated are consummate ones. As to those consummate ones, there is no round for describing them. “And what, bhikkhus, is perception? There are these six classes of perception: perception of forms, perception of sounds, perception of odours, perception of tastes, perception of tactile objects, perception of mental phenomena. This is called perception. With the arising of contact there is the arising of perception. With the cessation of contact there is the cessation of perception. This Noble Eightfold Path is the way leading to the cessation of perception; that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. “The pleasure and joy that arise in dependence on perception: this is the gratification in perception. That perception is impermanent, suffering, and subject to change: this is the danger in perception. The removal and abandonment of desire and lust for perception: this is the escape from perception. “Whatever ascetics and brahmins, having thus directly known perception, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of perception, are practising for the purpose of revulsion towards perception, for its fading away and cessation, they are practising well. Those who are practising well have gained a foothold in this Dhamma and Discipline. “And whatever ascetics and brahmins, having thus directly known perception, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of perception, through revulsion towards perception, through its fading away and cessation, are liberated by nonclinging, they are well liberated. Those who are well liberated are consummate ones. As to those consummate ones, there is no round for describing them. “And what, bhikkhus, are volitional formations? There are these six classes of volition: volition regarding forms, volition regarding sounds, volition regarding odours, volition regarding tastes, volition regarding tactile objects, volition regarding mental phenomena. This is called volitional formations. With the arising of contact there is the arising of volitional formations. With the cessation of contact there is the cessation of volitional formations. This Noble Eightfold Path is the way leading to the cessation of volitional formations; that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. “The pleasure and joy that arise in dependence on volitional formations: this is the gratification in volitional formations. That volitional formations are impermanent, suffering, and subject to change: this is the danger in volitional formations. The removal and abandonment of desire and lust for volitional formations: this is the escape from volitional formations. “Whatever ascetics and brahmins … As to those consummate ones, there is no round for describing them. “And what, bhikkhus, is consciousness? There are these six classes of consciousness: eye-consciousness, ear-consciousness, nose-consciousness, tongue-consciousness, body-consciousness, mind-consciousness. This is called consciousness. With the arising of name-and-form there is the arising of consciousness. With the cessation of name-and-form there is the cessation of consciousness. This Noble Eightfold Path is the way leading to the cessation of consciousness; that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. “The pleasure and joy that arise in dependence on consciousness: this is the gratification in consciousness. That consciousness is impermanent, suffering, and subject to change: this is the danger in consciousness. The removal and abandonment of desire and lust for consciousness: this is the escape from consciousness. “Whatever ascetics and brahmins, having thus directly known consciousness, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of consciousness, are practising for the purpose of revulsion towards consciousness, for its fading away and cessation, they are practising well. Those who are practising well have gained a foothold in this Dhamma and Discipline. “And whatever ascetics and brahmins, having thus directly known consciousness, its origin, its cessation, and the way leading to its cessation, having thus directly known the gratification, the danger, and the escape in the case of consciousness, through revulsion towards consciousness, through its fading away and cessation, are liberated by nonclinging, they are well liberated. Those who are well liberated are consummate ones. As to those consummate ones, there is no round for describing them. “It is in such a way, bhikkhus, that a bhikkhu is skilled in seven cases. “And how, bhikkhus, is a bhikkhu a triple investigator? Here, bhikkhus, a bhikkhu investigates by way of the elements, by way of the sense bases, and by way of dependent origination. It is in such a way that a bhikkhu is a triple investigator. “Bhikkhus, a bhikkhu who is skilled in these seven cases and a triple investigator is called, in this Dhamma and Discipline, a consummate one, one who has fully lived the holy life, the highest kind of person.”

The Buddha's words Aniccasutta SN 22.45 https://suttacentral.net/sn22.45 Photo by Tim Mossholder on Unsplash At Savatthi. “Bhikkhus, form is impermanent. What is impermanent is suffering. What is suffering is nonself. What is nonself should be seen as it really is with correct wisdom thus: ‘This is not mine, this I am not, this is not my self.’ When one sees this thus as it really is with correct wisdom, the mind becomes dispassionate and is liberated from the taints by nonclinging. “Feeling is impermanent…. Perception is impermanent…. Volitional formations are impermanent…. Consciousness is impermanent. What is impermanent is suffering. What is suffering is nonself. What is nonself should be seen as it really is with correct wisdom thus: ‘This is not mine, this I am not, this is not my self.’ When one sees this thus as it really is with correct wisdom, the mind becomes dispassionate and is liberated from the taints by nonclinging. “If, bhikkhus, a bhikkhu’s mind has become dispassionate towards the form element, it is liberated from the taints by nonclinging. If his mind has become dispassionate towards the feeling element … towards the perception element … towards the volitional formations element … towards the consciousness element, it is liberated from the taints by nonclinging. “By being liberated, it is steady; by being steady, it is content; by being content, he is not agitated. Being unagitated, he personally attains Nibbāna. He understands: ‘Destroyed is birth, the holy life has been lived, what had to be done has been done, there is no more for this state of being.’”

The Buddha's words Natumhākasutta SN 22.33 https://suttacentral.net/sn22.33 At Savatthi. “Bhikkhus, whatever is not yours, abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. And what is it, bhikkhus, that is not yours? Form is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Feeling is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Perception is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Volitional formations are not yours: abandon them. When you have abandoned them, that will lead to your welfare and happiness. Consciousness is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. “Suppose, bhikkhus, people were to carry off the grass, sticks, branches, and foliage in this Jeta’s Grove, or to burn them, or to do with them as they wish. Would you think: ‘People are carrying us off, or burning us, or doing with us as they wish’?” “No, venerable sir. For what reason? Because, venerable sir, that is neither our self nor what belongs to our self.” “So too, bhikkhus, form is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Feeling is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Perception is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness. Volitional formations are not yours: abandon them. When you have abandoned them, that will lead to your welfare and happiness. Consciousness is not yours: abandon it. When you have abandoned it, that will lead to your welfare and happiness.”

The Buddha's words Maccharisutta SN 1.49 https://suttacentral.net/sn1.49 Photo by Marcel Strauß on Unsplash A devatā: “Those who are stingy here in the world, Niggardly folk, revilers, People who create obstacles For others engaged in giving alms: 161 What kind of result do they reap? What kind of future destiny? We’ve come to ask the Blessed One this: How are we to understand it?” The Blessed One: “Those who are stingy here in the world, Niggardly folk, revilers, People who create obstacles For others engaged in giving alms: They might be reborn in hell, In the animal realm or Yama’s world. “If they come back to the human state They are born in a poor family Where clothes, food, pleasures, and sport Are obtained only with difficulty. “Whatever the fools may expect from others, Even that they do not obtain. This is the result in this very life; And in the future a bad destination.” A devatā: “We understand thus what you have said; We ask, O Gotama, another question: Those here who, on gaining the human state, Are amiable and generous, Confident in the Buddha and the Dhamma And deeply respectful towards the Saṅgha: What kind of result do they reap? What kind of future destiny? We’ve come to ask the Blessed One this: How are we to understand it?” The Blessed One: “Those here who, on gaining the human state, Are amiable and generous, Confident in the Buddha and the Dhamma And deeply respectful towards the Saṅgha, These brighten up the heavens Where they’ve been reborn. “If they come back to the human state They are reborn in a rich family Where clothes, food, pleasures, and sport Are obtained without difficulty. “They rejoice like the devas who control The goods amassed by others. This is the result in this very life; And in the future a good destination.”

The Buddha's words ສັງຍຸຕຕະນິກາຍ ມະຫາວາຣະວັຄ ໑໙/໓໙໒/໑໕໙໐ ສມັຍໜຶ່ງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄປະທັບຢູ່ໃນນິໂຄທາຣາມ ໃກ້ພຣະນະຄອຣກະບິນລະພັຕ ແຄວ້ນສັກກະ ຄັ້ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າມະຫານາມະສັກກາຍະຣາຊສະເດັຈເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຖິງທີ່ປະທັບ ຊົງອະພິວາທແລ້ວ ປະທັບນັ່ງໃນທີ່ຄວນສ່ວນຂ້າງໜຶ່ງ ຄັນແລ້ວໄດ້ທູລຖາມພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່າໃດ ບຸຄຄົລຈິ່ງຊື່ວ່າ ອຸປາສົກ? ມະຫານາມະ! ບຸຄຄົລຜູ້ເຖິງພຣະພຸທທະເຈົ້າເປັນສະຣະນະ ເຖິງພຣະທັມເປັນສະຣະນະ ເຖິງພຣະສົງຄ໌ເປັນສະຣະນະ. ມະຫານາມະ ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່ານີ້ແລ ບຸຄຄົລຈິ່ງຊື່ວ່າ ອຸປາສົກ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່າໃດ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍສີລ? ມະຫານາມະ! ອຸປາສົກເປັນຜູ້ງົດເວັ້ນຈາກປານາຕິບາຕ, ເປັນຜູ້ງົດເວັ້ນຈາກອະທິນນາທານ, ເປັນຜູ້ງົດເວັ້ນຈາກກາເມສຸມິຈສາຈາຣ, ເປັນຜູ້ງົດເວັ້ນຈາກມຸສາວາທ, ເປັນຜູ້ງົດເວັ້ນຈາກສຸຣາເມຣະຍະມັຊຊະປະມາທັຕຖານະ. ມະຫານາມະ ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່ານີ້ແລ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍສີລ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່າໃດ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍສັທທາ? ມະຫານາມະ! ອຸປາສົກໃນທັມວິນັຍນີ້ ເປັນຜູ້ມີສັທທາ ເຊື່ອພຣະປັນຍາເຄື່ອງຕຣັສຮູ້ຂອງຕະຖາຄົຕວ່າ ເພາະເຫຕຢ່າງນີ້ໆ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້ານັ້ນ ເປັນພຣະອະຣະຫັນຕ໌, ຕຣັສຮູ້ເອງໂດຍຊອບ, ເຖິງພ້ອມດ້ວຍວິຊຊາແລະຈະຣະນະ, ສະເດັຈໄປດີແລ້ວ, ຊົງຮູ້ແຈ້ງໂລກ, ເປັນສາຣະຖີຝຶກບຸຣຸສທີ່ຄວນຝຶກບໍ່ມີໃຜຍິ່ງກວ່າ, ເປັນສາສດາຂອງເທວະດາແລະມະນຸສທັງຫລາຍ, ເປັນຜູ້ເບີກບານ, ເປັນຜູ້ຈຳແນກທັມ ດັ່ງນີ້. ມະຫານາມະ ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່ານີ້ແລ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍສັທທາ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່າໃດ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍຈາຄະ? ມະຫານາມະ! ອຸປາສົກໃນທັມວິນັຍນີ້ ມີໃຈປາສະຈາກມັຈສະຣິຍະອັນເປັນມົລທິນ ມີຈາຄະອັນສະລະແລ້ວ ມີຝາມືອັນຊຸ່ມ ຍິນດີໃນກາຣສະລະ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ກາຣຂໍ ຍິນດີໃນກາຣແຈກຈ່າຍທານ ຢູ່ຄອງເຮືອນ. ມະຫານາມະ ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່ານີ້ແລ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍຈາຄະ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່າໃດ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍປັນຍາ? ມະຫານາມະ! ອຸປາສົກໃນທັມວິນັຍນີ້ ເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ປະກອບດ້ວຍປັນຍາເຄື່ອງກຳນົດຮູ້ຄວາມເກີດແລະຄວາມດັບອັນເປັນອະຣິຍະ ເປັນເຄື່ອງຊຳແຣກກິເລສໃຫ້ເຖິງຄວາມສິ້ນທຸກຂ໌ໂດຍຊອບ. ມະຫານາມະ ດ້ວຍເຫຕພຽງເທົ່ານີ້ແລ ອຸປາສົກຈິ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງພ້ອມດ້ວຍປັນຍາ.

The Buddha's words ສັງຍຸຕຕະນິກາຍ ຂັນທະວາຣະວັຄ ໑໗/໔໒-໔໓/໘໗-໘໘ ສມັຍໜຶ່ງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄປະທັບຢູ່ທີ່ພຣະວິຫາຣເຊຕະວັນ ອາຣາມຂອງທ່ານອະນາຖະບິນດິກະເສດຖີ ໃກ້ພຣະນະຄອຣສາວັຕຖີ ໃນທີ່ນັ້ນແລ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄຕຣັສຮຽກພິກຂຸທັງຫລາຍວ່າ: ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງມີຕົນເປັນປະທີບ ມີຕົນເປັນສະຣະນະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນເປັນສະຣະນະ, ມີທັມເປັນປະທີບ ມີທັມເປັນສະຣະນະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນເປັນສະຣະນະເປັນຢູ່ເຖີດ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍມີຕົນເປັນປະທີບ ມີຕົນເປັນສະຣະນະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນເປັນສະຣະນະ, ມີທັມເປັນປະທີບ ມີທັມເປັນສະຣະນະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນເປັນສະຣະນະເປັນຢູ່ ຄວນພິຈາຣະນາໂດຍຣະອຽດວ່າ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ແລະອຸປາຍາສະທັງຫລາຍ ມີກຳເນີດມາຢ່າງໃດ ເກີດມາຈາກອັນໃດ? ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ກໍໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ແລະອຸປາຍາສະທັງຫລາຍ ມີກຳເນີດມາຢ່າງໃດ ເກີດມາຈາກອັນໃດ? ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ປຸຖຸຊົນຜູ້ບໍ່ໄດ້ສະດັບໃນໂລກນີ້ ເປັນຜູ້ບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອະຣິຍະ ບໍ່ສລາດໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະ ບໍ່ໄດ້ຝຶກໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະ ບໍ່ໄດ້ເຫັນສັປບຸຣຸສ ບໍ່ສລາດໃນທັມຂອງສັປບຸຣຸສ ບໍ່ໄດ້ຝຶກໃນທັມຂອງສັປບຸຣຸສ ຍ່ອມເຫັນຣູປໂດຍຄວາມເປັນຕົນ ເຫັນຕົນມີຣູປ ເຫັນຣູປໃນຕົນ ເຫັນຕົນໃນຣູປ, ຣູປຂອງເຂົານັ້ນຍ່ອມປ່ຽນແປງໄປ ຍ່ອມເປັນຢ່າງອື່ນໄປ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເພາະຣູປປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນໄປ. ຍ່ອມເຫັນເວທະນາໂດຍຄວາມເປັນຕົນ ເຫັນຕົນມີເວທະນາ ເຫັນເວທະນາໃນຕົນ ເຫັນຕົນໃນເວທະນາ, ເວທະນາຂອງເຂົານັ້ນຍ່ອມປ່ຽນແປງໄປ ຍ່ອມເປັນຢ່າງອື່ນໄປ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເພາະເວທະນາປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນໄປ. ຍ່ອມເຫັນສັນຍາໂດຍຄວາມເປັນຕົນ ເຫັນຕົນມີສັນຍາ ເຫັນສັນຍາໃນຕົນ ເຫັນຕົນໃນສັນຍາ, ສັນຍາຂອງເຂົານັ້ນຍ່ອມປ່ຽນແປງໄປ ຍ່ອມເປັນຢ່າງອື່ນໄປ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເພາະສັນຍາປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນໄປ. ຍ່ອມເຫັນສັງຂາຣທັງຫລາຍໂດຍຄວາມເປັນຕົນ ເຫັນຕົນມີສັງຂາຣທັງຫລາຍ ເຫັນສັງຂາຣທັງຫລາຍໃນຕົນ ເຫັນຕົນໃນສັງຂາຣທັງຫລາຍ, ສັງຂາຣທັງຫລາຍຂອງເຂົານັ້ນຍ່ອມປ່ຽນແປງໄປ ຍ່ອມເປັນຢ່າງອື່ນໄປ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເພາະສັງຂາຣທັງຫລາຍປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນໄປ. ຍ່ອມເຫັນວິນຍານໂດຍຄວາມເປັນຕົນ ເຫັນຕົນມີວິນຍານ ເຫັນວິນຍານໃນຕົນ ເຫັນຕົນໃນວິນຍານ, ວິນຍານຂອງເຂົານັ້ນຍ່ອມປ່ຽນແປງໄປ ຍ່ອມເປັນຢ່າງອື່ນໄປ ໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເພາະວິນຍານປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນໄປ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພິກຂຸຮູ້ວ່າ ຣູປບໍ່ທ່ຽງ ປ່ຽນແປງໄປ ຄາຍໄປ ດັບໄປ ແລະເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງດ້ວຍປັນຍາອັນຊອບຢ່າງນີ້ວ່າ ຣູປໃນກາລກ່ອນແລະຣູປທັງມວນໃນບັດນີ້ ລ້ວນບໍ່ທ່ຽງ ເປັນທຸກຂ໌ ມີຄວາມປ່ຽນແປງເປັນທັມມະດາ ດັ່ງນີ້, ຍ່ອມລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ເພາະລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ສະດຸ້ງ ເມື່ອບໍ່ສະດຸ້ງ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸຂ ພິກຂຸຜູ້ມີປົກກະຕິຢູ່ເປັນສຸຂ ເຮົາກ່າວວ່າ ຜູ້ດັບແລ້ວດ້ວຍອົງຄ໌ນັ້ນ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພິກຂຸຮູ້ວ່າ ເວທະນາບໍ່ທ່ຽງ ປ່ຽນແປງໄປ ຄາຍໄປ ດັບໄປ ແລະເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງດ້ວຍປັນຍາອັນຊອບຢ່າງນີ້ວ່າ ເວທະນາໃນກາລກ່ອນແລະເວທະນາທັງມວນໃນບັດນີ້ ລ້ວນບໍ່ທ່ຽງ ເປັນທຸກຂ໌ ມີຄວາມປ່ຽນແປງເປັນທັມມະດາ ດັ່ງນີ້, ຍ່ອມລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ເພາະລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ສະດຸ້ງ ເມື່ອບໍ່ສະດຸ້ງ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸຂ ພິກຂຸຜູ້ມີປົກກະຕິຢູ່ເປັນສຸຂ ເຮົາກ່າວວ່າ ຜູ້ດັບແລ້ວດ້ວຍອົງຄ໌ນັ້ນ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພິກຂຸຮູ້ວ່າ ສັນຍາບໍ່ທ່ຽງ ປ່ຽນແປງໄປ ຄາຍໄປ ດັບໄປ ແລະເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງດ້ວຍປັນຍາອັນຊອບຢ່າງນີ້ວ່າ ສັນຍາໃນກາລກ່ອນແລະສັນຍາທັງມວນໃນບັດນີ້ ລ້ວນບໍ່ທ່ຽງ ເປັນທຸກຂ໌ ມີຄວາມປ່ຽນແປງເປັນທັມມະດາ ດັ່ງນີ້, ຍ່ອມລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ເພາະລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ສະດຸ້ງ ເມື່ອບໍ່ສະດຸ້ງ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸຂ ພິກຂຸຜູ້ມີປົກກະຕິຢູ່ເປັນສຸຂ ເຮົາກ່າວວ່າ ຜູ້ດັບແລ້ວດ້ວຍອົງຄ໌ນັ້ນ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພິກຂຸຮູ້ວ່າ ສັງຂາຣທັງຫລາຍບໍ່ທ່ຽງ ປ່ຽນແປງໄປ ຄາຍໄປ ດັບໄປ ແລະເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງດ້ວຍປັນຍາອັນຊອບຢ່າງນີ້ວ່າ ສັງຂາຣທັງຫລາຍໃນກາລກ່ອນແລະສັງຂາຣທັງຫລາຍທັງມວນໃນບັດນີ້ ລ້ວນບໍ່ທ່ຽງ ເປັນທຸກຂ໌ ມີຄວາມປ່ຽນແປງເປັນທັມມະດາ ດັ່ງນີ້, ຍ່ອມລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ເພາະລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ສະດຸ້ງ ເມື່ອບໍ່ສະດຸ້ງ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸຂ ພິກຂຸຜູ້ມີປົກກະຕິຢູ່ເປັນສຸຂ ເຮົາກ່າວວ່າ ຜູ້ດັບແລ້ວດ້ວຍອົງຄ໌ນັ້ນ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ເມື່ອພິກຂຸຮູ້ວ່າ ວິນຍານບໍ່ທ່ຽງ ປ່ຽນແປງໄປ ຄາຍໄປ ດັບໄປ ແລະເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງດ້ວຍປັນຍາອັນຊອບຢ່າງນີ້ວ່າ ວິນຍານໃນກາລກ່ອນແລະວິນຍານທັງມວນໃນບັດນີ້ ລ້ວນບໍ່ທ່ຽງ ເປັນທຸກຂ໌ ມີຄວາມປ່ຽນແປງເປັນທັມມະດາ ດັ່ງນີ້, ຍ່ອມລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ເພາະລະໂສກະ ປະຣິເທວະ ທຸກຂ໌ ໂທມະນັສ ອຸປາຍາສະທັງຫລາຍໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ສະດຸ້ງ ເມື່ອບໍ່ສະດຸ້ງ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸຂ ພິກຂຸຜູ້ມີປົກກະຕິຢູ່ເປັນສຸຂ ເຮົາກ່າວວ່າ ຜູ້ດັບແລ້ວດ້ວຍອົງຄ໌ນັ້ນ.

The Buddha's words ອັງຄຸຕຕະຣະນິກາຍ ຈະຕຸກກະນິບາຕ ໒໑/໓໔-໓໕/໓໔ ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ຄວາມເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ໔ ປະກາຣນີ້, ໔ ປະກາຣເປັນຢ່າງໃດ? ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ສັຕທັງຫລາຍ ບໍ່ມີເທົ້າກໍຕາມ, ໒ ເທົ້າກໍຕາມ, ໔ ເທົ້າກໍຕາມ, ມີຫລາຍເທົ້າກໍຕາມ, ມີຣູປຫລືບໍ່ມີຣູປກໍຕາມ, ມີສັນຍາຫລືບໍ່ມີສັນຍາກໍຕາມ, ມີສັນຍາກໍບໍ່ແມ່ນ ບໍ່ມີສັນຍາກໍບໍ່ແມ່ນກໍຕາມ ມີປະມານພຽງໃດ ພຣະຕະຖາຄົຕອະຣະຫັນຕະສັມມາສັມພຸທທະ ອັນຊາວໂລກກ່າວວ່າເລີດກວ່າສັຕເຫລົ່ານັ້ນ. ຊົນເຫລົ່າໃດເຫລື້ອມໃສໃນພຣະພຸທທະເຈົ້າ ຊົນເຫລົ່ານັ້ນຊື່ວ່າ ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ແລະວິບາກອັນເລີດຍ່ອມມີແກ່ຊົນຜູ້ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ທັມທີ່ມີປັຈຈັຍປຸງແຕ່ງມີປະມານເທົ່າໃດ ອະຣິຍະມັຄປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ເຮົາກ່າວວ່າ ເລີດກວ່າທັມເຫລົ່ານັ້ນ (ຍາວະຕາ ພິກຂະເວ ທັມມາ ສັງຂະຕາ ອະຣິໂຍ ອັຕຖັງຄິໂກ ມັຄໂຄ ເຕສັງ ອັຄຄະມັກຂາຍະຕິ). ຊົນເຫລົ່າໃດເຫລື້ອມໃສໃນອະຣິຍະມັຄປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ຊົນເຫລົ່ານັ້ນຊື່ວ່າ ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ແລະວິບາກອັນເລີດຍ່ອມມີແກ່ຊົນຜູ້ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ທັມທີ່ມີປັຈຈັຍປຸງແຕ່ງຫລືບໍ່ມີປັຈຈັຍປຸງແຕ່ງມີປະມານເທົ່າໃດ ວິຣາຄະຄືທັມອັນຢ່ຳຍີຄວາມເມົາ ທັມເຄື່ອງກຳຈັດຄວາມກະຫາຍ ຄວາມຖອນເສຍເຊິ່ງອາລັຍ ຄວາມເຂົ້າໄປຕັດວັຕຕະ ທັມເປັນທີ່ສິ້ນຕັນຫາ ເປັນຄວາມຄາຍກຳນັດ ເປັນຄວາມດັບ ເປັນນິພພານ ເຮົາກ່າວວ່າ ເລີດກວ່າທັມເຫລົ່ານັ້ນ (ຍາວະຕາ ພິກຂະເວ ທັມມາ ສັງຂະຕາ ວາ ອະສັງຂະຕາ ວາ ວິຣາໂຄ ເຕສັງ ອັຄຄະມັກຂາຍະຕິ ຍະທິທັງ ມະທະນິມມະທະໂນ ປິປາສະວິນະໂຍ ອາລະຍະສະມຸຄຄາໂຕ ວັຕຕູປັຈເສໂທ ຕັນຫັກຂະໂຍ ວິຣາໂຄ ນິໂຣໂທ ນິພ-ພານັງ). ຊົນເຫລົ່າໃດເຫລື້ອມໃສໃນວິຣາຄະ ຊົນເຫລົ່ານັ້ນຊື່ວ່າ ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ແລະວິບາກອັນເລີດຍ່ອມມີແກ່ຊົນຜູ້ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ໝູ່ກໍດີ ຄະນະກໍດີ ມີປະມານເທົ່າໃດ ສົງຄ໌ສາວົກຂອງຕະຖາຄົຕໄດ້ແກ່ ຄູ່ແຫ່ງບຸຣຸສ ໔ ຄູ່ ນັບຮຽງຕົວໄດ້ ໘ ບຸຣຸສ ຄືສົງຄ໌ສາວົກຂອງພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄ ເປັນຜູ້ຄວນຂອງຄຳນັບ, ເປັນຜູ້ຄວນຂອງຕ້ອນຮັບ, ເປັນຜູ້ຄວນຂອງທຳບຸນຍ໌, ເປັນຜູ້ຄວນທຳອັນຊະລີ, ເປັນນາບຸນຍ໌ຂອງໂລກ ບໍ່ມີນາບຸນຍ໌ອື່ນຍິ່ງກວ່າ ເຮົາກ່າວວ່າ ເລີດກວ່າໝູ່ຫລືຄະນະເຫລົ່ານັ້ນ. ຊົນເຫລົ່າໃດເຫລື້ອມໃສໃນສົງຄ໌ ຊົນເຫລົ່ານັ້ນຊື່ວ່າ ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ແລະວິບາກອັນເລີດຍ່ອມມີແກ່ຊົນຜູ້ເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ຄວາມເຫລື້ອມໃສໃນສິ່ງທີ່ເລີດ ໔ ປະກາຣນີ້ແລ. ບຸນຍ໌ທີ່ເລີດ ອາຍຸ ວັນນະ ຍົສ ກຽດຕິຄຸນ ສຸຂ ແລະພະລະອັນເລີດ ຍ່ອມຈະເຣີນແກ່ບຸຄຄົລຜູ້ຮູ້ແຈ້ງເຊິ່ງທັມອັນເລີດ ເຫລື້ອມໃສໂດຍຄວາມເປັນຂອງເລີດ ເຫລື້ອມໃສໃນພຣະພຸທທະເຈົ້າຜູ້ເລີດ ຜູ້ເປັນທັກຂິເນີຍຍະບຸຄຄົລຊັ້ນຢ້ຽມ, ເຫລື້ອມໃສໃນພຣະທັມອັນເລີດເຊິ່ງເປັນທັມອັນປາສະຈາກຣາຄະ ສງົບແລະເປັນສຸຂ, ເຫລື້ອມໃສໃນພຣະສົງຄ໌ຜູ້ເລີດ ເຊິ່ງເປັນບຸນຍະເຂຕຊັ້ນຢ້ຽມ ຖວາຍທານໃນທ່ານຜູ້ເລີດນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຕັ້ງໝັ້ນແລ້ວໃນທັມອັນເລີດ ໃຫ້ທານແກ່ທ່ານຜູ້ເປັນບຸນຍະເຂຕອັນເລີດ ຈະເກີດເປັນເທວະດາຫລືມະນຸສກໍຕາມ ຍ່ອມເຖິງຄວາມເປັນຜູ້ເລີດບັນເທິງຢູ່.

The Buddha's words Cundīsutta AN 5.32 https://suttacentral.net/an5.32 On one occasion the Blessed One was dwelling at Rājagaha in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. Then Princess Cundī, accompanied by five hundred chariots and five hundred court girls, approached the Blessed One, paid homage to him, and sat down to one side. Princess Cundī then said to the Blessed One: “Bhante, my brother is Prince Cunda. He says thus: ‘Whenever a man or a woman has gone for refuge to the Buddha, the Dhamma, and the Saṅgha, and abstains from the destruction of life, from taking what is not given, from sexual misconduct, from false speech, and from indulging in liquor, wine, and intoxicants, the basis for heedlessness, with the breakup of the body, after death, he is reborn only in a good destination, not in a bad destination.’ I ask the Blessed One: ‘What kind of teacher, Bhante, should one have confidence in, so that, with the breakup of the body, after death, one is reborn only in a good destination, not in a bad destination? What kind of Dhamma should one have confidence in, so that, with the breakup of the body, after death, one is reborn only in a good destination, not in a bad destination? What kind of Saṅgha should one have confidence in, so that, with the breakup of the body, after death, one is reborn only in a good destination, not in a bad destination? What kind of virtuous behavior should one fulfill so that, with the breakup of the body, after death, one is reborn only in a good destination, not in a bad destination?” “Cundī, to whatever extent there are beings, whether footless or with two feet, four feet, or many feet, whether having form or formless, whether percipient, non-percipient, or neither percipient nor non-percipient, the Tathāgata, the Arahant, the Perfectly Enlightened One is declared the foremost among them. Those who have confidence in the Buddha have confidence in the foremost, and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost. “To whatever extent, Cundī, there are phenomena that are conditioned, the noble eightfold path is declared the foremost among them. Those who have confidence in the noble eightfold path have confidence in the foremost, and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost. “To whatever extent, Cundī, there are phenomena whether conditioned or unconditioned, dispassion is declared the foremost among them, that is, the crushing of pride, the removal of thirst, the uprooting of attachment, the termination of the round, the destruction of craving, dispassion, cessation, nibbāna. Those who have confidence in the Dhamma, in dispassion, have confidence in the foremost, and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost. “To whatever extent, Cundī, there are Saṅghas or groups, the Saṅgha of the Tathāgata’s disciples is declared the foremost among them, that is, the four pairs of persons, the eight types of individuals—this Saṅgha of the Blessed One’s disciples is worthy of gifts, worthy of hospitality, worthy of offerings, worthy of reverential salutation, the unsurpassed field of merit for the world. Those who have confidence in the Saṅgha have confidence in the foremost, and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost. “To whatever extent, Cundī, there is virtuous behavior, the virtuous behavior loved by the noble ones is declared the foremost among them, that is, when it is unbroken, flawless, unblemished, unblotched, freeing, praised by the wise, ungrasped, leading to concentration. Those who fulfill the virtuous behavior loved by the noble ones fulfill the foremost, and for those who fulfill the foremost, the result is foremost.” For those confident in regard to the foremost, knowing the foremost Dhamma, confident in the Buddha—the foremost— unsurpassed, worthy of offerings; for those confident in the foremost Dhamma, in the blissful peace of dispassion; for those confident in the foremost Saṅgha, the unsurpassed field of merit; for those giving gifts to the foremost, the foremost kind of merit increases: the foremost life span, beauty, and glory, good reputation, happiness, and strength. The wise one who gives to the foremost, concentrated upon the foremost Dhamma, having become a deva or human being, rejoices having attained the foremost.

The Buddha's words ອັງຄຸຕຕະຣະນິກາຍ ສັຕຕະກະ-ອັຕຖະກະ-ນະວະກະນິບາຕ ໒໓/໒໐໓-໒໐໔/໑໓໔ ສມັຍໜຶ່ງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄປະທັບຢູ່ທີ່ກູຕາຄາຣະສາລາ ປ່າມະຫາວັນ ໃກ້ພຣະນະຄອຣເວສາລີ. ຄັ້ງນັ້ນແລ ວາເສຕຖະອຸປາສົກເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຖິງທີ່ປະທັບ ຖວາຍບັງຄົມແລ້ວ ນັ່ງໃນທີ່ຄວນສ່ວນຂ້າງໜຶ່ງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄໄດ້ຕຣັສວ່າ: ວາເສຕຖະ! ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ ອັນບຸຄຄົລຮັກສາແລ້ວ ຍ່ອມມີຜົລຫລາຍ ມີອານິສົງສ໌ຫລາຍ ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຫລາຍ ມີຄວາມແພ່ໄພສາລຫລາຍ. ວາເສຕຖະ! ກໍອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ ອັນບຸຄຄົລຮັກສາແລ້ວຢ່າງໃດ ຈຶ່ງມີຜົລຫລາຍ ມີອານິສົງສ໌ຫລາຍ ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຫລາຍ ມີຄວາມແພ່ໄພສາລຫລາຍ? ວາເສຕຖະ! ອະຣິຍະສາວົກໃນທັມວິນັຍນີ້ ຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍລະປານາຕິບາຕ ງົດເວັ້ນຈາກປານາຕິບາຕ ວາງທ່ອນໄມ້ ວາງສັສຕຣາ ມີຄວາມລະອາຍ ເຖິງພ້ອມດ້ວຍຄວາມເອັນດູ ອະນຸເຄາະເກື້ອກູນແກ່ສັຕທັງປວງຢູ່ ຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະປານາຕິບາຕ ງົດເວັ້ນຈາກປານາຕິບາຕ ວາງທ່ອນໄມ້ ວາງສັສຕຣາ ມີຄວາມລະອາຍ ເຖິງພ້ອມດ້ວຍຄວາມເອັນດູ ອະນຸເຄາະເກື້ອກູນແກ່ສັຕທັງປວງຢູ່ຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້ ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທໍາຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໑ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍລະອະທິນນາທານ, ງົດເວັ້ນຈາກອະທິນນາທານ, ຖືເອົາແຕ່ສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາໃຫ້ ຫວັງແຕ່ສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາໃຫ້ ບໍ່ເປັນຂະໂມຍ ເປັນຜູ້ສະອາດຢູ່ຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະອະທິນນາທານ, ງົດເວັ້ນຈາກອະທິນນາທານ, ຖືເອົາແຕ່ສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາໃຫ້ ຫວັງແຕ່ສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາໃຫ້ ບໍ່ເປັນຂະໂມຍ ເປັນຜູ້ສະອາດຢູ່ຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້ ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທຳຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໒ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາ ທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ລະອະພຣົມມະຈັນຍ໌ ປະພຶຕພຣົມມະຈັນຍ໌ ປະພຶຕຫ່າງໄກ ເວັ້ນຈາກເມຖຸນອັນເປັນທັມຂອງຊາວບ້ານຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະອະພຣົມມະຈັນຍ໌ ປະພຶຕພຣົມມະຈັນຍ໌ ປະພຶຕຫ່າງໄກ ເວັ້ນຈາກເມຖຸນອັນເປັນທັມຂອງຊາວບ້ານຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້ ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທຳຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໓ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ລະມຸສາວາທ ງົດເວັ້ນຈາກມຸສາວາທ ເວົ້າແຕ່ຄຳຈິງ ດຳຣົງຄວາມສັຈ ມີຖ້ອຍຄຳທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ບໍ່ກ່າວໃຫ້ຄາດເຄື່ອນຈາກຄວາມຈິງແກ່ໂລກຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະມຸສາວາທ ງົດເວັ້ນຈາກມຸສາວາທ ເວົ້າແຕ່ຄຳຈິງ ດຳຣົງຄວາມສັຈ ມີຖ້ອຍຄຳທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ບໍ່ກ່າວໃຫ້ຄາດເຄື່ອນຈາກຄວາມຈິງແກ່ໂລກຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້ ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທຳຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໔ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາ ທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍລະສຸຣາເມຣັຍແລະສິ່ງມຶນເມົາ ອັນເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມປະມາທ ງົດເວັ້ນຈາກສຸຣາເມຣັຍແລະສິ່ງມຶນເມົາ ອັນເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມປະມາທຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະສຸຣາເມຣັຍແລະສິ່ງມຶນເມົາ ອັນເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມປະມາທ ງົດເວັ້ນຈາກສຸຣາເມຣັຍແລະສິ່ງມຶນເມົາ ອັນເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມປະມາທຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້, ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທໍາຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໕ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາ ທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍເປັນຜູ້ບໍຣິໂພຄອາຫາຣຄັ້ງດຽວ ງົດກາຣບໍຣິໂພຄໃນຣາຕຣີ, ເວັ້ນຈາກກາຣບໍຣິໂພຄອາຫາຣໃນເວລາວິກາລຢູ່ຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍບໍຣິໂພຄອາຫາຣຄັ້ງດຽວ ງົດກາຣບໍຣິໂພຄໃນຣາຕຣີ, ເວັ້ນຈາກກາຣບໍຣິໂພຄອາຫາຣໃນເວລາວິກາລຢູ່ຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້, ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທໍາຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໖ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍງົດເວັ້ນຈາກກາຣຟ້ອນລຳ ຂັບຮ້ອງ ປະໂຄມດົນຕຣີ ເບິ່ງກາຣຫລິ້ນອັນເປັນຂ້າເສິກແກ່ກຸສົລ ແລະກາຣປະດັບຕົກແຕ່ງດ້ວຍດອກໄມ້ຂອງຫອມ ເຄື່ອງລູບທາອັນເປັນຖານແຫ່ງກາຣແຕ່ງໂຕຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍງົດເວັ້ນຈາກກາຣຟ້ອນລຳ ຂັບຮ້ອງ ປະໂຄມດົນຕຣີ ເບິ່ງກາຣຫລິ້ນອັນເປັນຂ້າເສິກແກ່ກຸສົລ ແລະກາຣປະດັບຕົກແຕ່ງດ້ວຍດອກໄມ້ຂອງຫອມ ເຄື່ອງລູບທາອັນເປັນຖານແຫ່ງກາຣແຕ່ງໂຕຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້, ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທໍາຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໗ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອີກປະກາຣໜຶ່ງ ອະຣິຍະສາວົກຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍລະທີ່ນອນອັນສູງໃຫຍ່ ງົດເວັ້ນຈາກທີ່ນອນອັນສູງໃຫຍ່ ສຳເຣັຈກາຣນອນໃນທີ່ນອນອັນຕ່ຳ ຄືເທິງຕຽງ ຫລືເຄື່ອງປູດ້ວຍຫຍ້າຕລອດຊີວິຕ; ໃນວັນນີ້ ເຮົາກໍລະທີ່ນອນອັນສູງໃຫຍ່ ງົດເວັ້ນຈາກທີ່ນອນອັນສູງໃຫຍ່ ສຳເຣັຈກາຣນອນໃນທີ່ນອນອັນຕ່ຳ ຄືເທິງຕຽງ ຫລືເຄື່ອງປູດ້ວຍຫຍ້າຕລອດຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງ, ດ້ວຍປະກາຣຢ່າງນີ້, ເຮົາກໍຊື່ວ່າ ກະທໍາຕາມພຣະອະຣະຫັນຕ໌ທັງຫລາຍ ແລະອຸໂປສົຖປະກາຣທີ ໘ ກໍຊື່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະມາທານຮັກສາແລ້ວ. ວາເສຕຖະ! ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນີ້ແລ ອັນບຸຄຄົລຮັກສາແລ້ວ ຍ່ອມມີຜົລຫລາຍ ມີອານິສົງສ໌ຫລາຍ ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຫລາຍ ມີຄວາມແພ່ໄພສາລຫລາຍ. ວາເສຕຖະ! ກໍອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນີ້ ອັນບຸຄຄົລຮັກສາແລ້ວ ຍ່ອມມີຜົລຫລາຍ ມີອານິສົງສ໌ຫລາຍ ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຫລາຍ ມີຄວາມແພ່ໄພສາລຫລາຍພຽງໃດ? ວາເສຕຖະ! ປຽບເໝືອນພຣະຣາຊາສເວີຍຣາຊະສົມບັຕ ດຳຣົງອິສສະຣາທິປັຈໃນຊົນບົທໃຫຍ່ໆ ໑໖ ຣັຖ, ມີຣັຕນະ ໗ ປະກາຣມາກມາຍ, ເຫລົ່ານີ້ຄື ອັງຄະ ມະຄະທະ ກາສີ ໂກສົລ ວັຊຊີ ມັລລະ ເຈດີຍ໌ ວັງສະ ກຸຣຸ ປັນຈາລະ ມັຈສະ ສຸຣະເສນະ ອັສສະກະ ອະວັນຕີ ຄັນທາຣະ ກັມໂພຊະ ກາຣສເວີຍຣາຊະສົມບັຕ ດຳຣົງອິສສະຣາທິປັຈຂອງພຣະຣາຊານັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ເຖິງສ້ຽວທີ ໑໖ ແຫ່ງອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ ຂໍ້ນັ້ນເພາະເຫຕໃດ? ເພາະຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໕໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນຈາຕຸມມະຫາຣາຊິກາ, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໕໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນຈາຕຸມມະຫາຣາຊິກາ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນຈາຕຸມມະຫາຣາຊິກາ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໑໐໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນດາວະດຶງສ໌, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໑໐໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນດາວະດຶງສ໌. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນດາວະດຶງສ໌ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໒໐໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນຍາມາ, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໒໐໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນຍາມາ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນຍາມາ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໔໐໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນດຸສິຕ, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໔໐໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນດຸສິຕ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນດຸສິຕ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໘໐໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນນິມມານະຣະດີ, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນ ໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໘໐໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນນິມມານະຣະດີ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນນິມມານະຣະດີ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ວາເສຕຖະ! ໑,໖໐໐ ປີຂອງມະນຸສ ເປັນຄືນໜຶ່ງກັບວັນໜຶ່ງຂອງເທວະດາຊັ້ນປະຣະນິມມິຕະວະສະວັຕດີ, ໓໐ ຣາຕຣີໂດຍຣາຕຣີນັ້ນເປັນໜຶ່ງເດືອນ, ໑໒ ເດືອນໂດຍເດືອນນັ້ນເປັນໜຶ່ງປີ, ໑໖,໐໐໐ ປີທິພໂດຍປີນັ້ນເປັນປະມານອາຍຸຂອງເທວະດາຊັ້ນປະຣະນິມມິຕະວະສະວັຕດີ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ທີ່ບຸຄຄົລບາງຄົນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນຍິງຫລືຊາຍກໍຕາມ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ເມື່ອແຕກກາຍຕາຍໄປ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງຄວາມເປັນສະຫາຍຂອງເທວະດາຊັ້ນປະຣະນິມມິຕະວະສະວັຕດີ ນີ້ເປັນຖານະທີ່ຈະມີໄດ້. ວາເສຕຖະ! ເຮົາໝາຍເອົາຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຣາຊະສົມບັຕຂອງມະນຸສເປັນເໝືອນຂອງຄົນກຳພ້າເມື່ອທຽບກັບສຸຂອັນເປັນທິພ. ບຸຄຄົລບໍ່ຄວນຂ້າສັຕ ບໍ່ຄວນຖືເອົາສິ່ງຂອງທີ່ເຈົ້າຂອງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ ຄວນເວັ້ນຈາກເມຖຸນທັມ ອັນບໍ່ແມ່ນຄວາມປະພຶຕຂອງພຣົມ ບໍ່ຄວນເວົ້າຕົວະ ບໍ່ຄວນດື່ມນ້ຳເມົາ ບໍ່ຄວນບໍຣິໂພຄອາຫາຣໃນເວລາວິກາລ ໃນຣາຕຣີ ບໍ່ຄວນປະດັບຕົກແຕ່ງດ້ວຍດອກໄມ້ແລະຂອງຫອມ ຄວນນອນເທິງຕຽງ ເທິງແຜ່ນດິນ ຫລືເທິງເຄື່ອງລາດດ້ວຍຫຍ້າ ບັນດິຕທັງຫລາຍກ່າວອຸໂປສົຖ ໘ ປະກາຣ ທີ່ພຣະພຸທທະເຈົ້າຜູ້ເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກຂ໌ຊົງປະກາສແລ້ວ ດວງຈັນທ໌ແລະດວງອາທິຕທັງສອງສ່ອງແສງສະວ່າງສະໄຫວ ຍ່ອມໂຄຈອຣໄປຕາມວິຖີພຽງໃດ ດວງຈັນທ໌ແລະດວງອາທິຕນັ້ນກໍກຳຈັດຄວາມມືດໄດ້ພຽງນັ້ນ ລອຍຢູ່ເທິງອາກາສ ສ່ອງແສງທົ່ວທຸກທິສໃນທ້ອງຟ້າ ຊັພຍ໌ໃດອັນມີຢູ່ໃນລະຫວ່າງນີ້ ຄື ແກ້ວມຸກດາ ແກ້ວມະນີ ແກ້ວໄພທູຣຍ໌ ຫລືທອງຄຳມີສີສຸກໃສ ທີ່ຮຽກກັນວ່າ ຫະຕະກະ ດວງຈັນທ໌ດວງອາທິຕແລະຊັພຍ໌ ນັ້ນໆ ຍ່ອມບໍ່ເຖິງສ້ຽວທີ ໑໖ ແຫ່ງອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ ປຽບເໝືອນຣັສມີຂອງດວງຈັນທ໌ຍ່ອມຂົ່ມໝູ່ດາວທັງຫລາຍ ສັນນັ້ນ. ເພາະເຫຕນັ້ນແລ ຍິງຫລືຊາຍຜູ້ມີສີລ ເຂົ້າຢູ່ອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣແລ້ວ ກະທຳບຸນຍ໌ທັງຫລາຍອັນມີສຸຂເປັນກຳໄຣ ບໍ່ມີໃຜຕິຕຽນ ຍ່ອມເຂົ້າເຖິງສວັນ. ເມື່ອພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄຕຣັສຢ່າງນີ້ແລ້ວ ວາເສຕຖະອຸປາສົກໄດ້ກຣາບທູລພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄຢ່າງນີ້ວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ຖ້າຍາຕສາຍໂລຫິຕຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ຍາຕສາຍໂລຫິຕຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ຖ້າກະສັຕທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ກະສັຕທັງປວງ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ຖ້າພຣາມນ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ພຣາມນ໌ທັງປວງ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ຖ້າແພສຍ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ແພສຍ໌ທັງປວງ. ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ຖ້າສູທທ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ສູທທ໌ທັງປວງ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ນີ້ເປັນຢ່າງນັ້ນ. ວາເສຕຖະ! ຂໍ້ນີ້ເປັນຢ່າງນັ້ນ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າກະສັຕທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ກະສັຕທັງປວງ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າພຣາມນ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ພຣາມນ໌ທັງປວງ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າແພສຍ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ແພສຍ໌ທັງປວງ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າສູທທ໌ທັງປວງຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ສູທທ໌ທັງປວງ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າໂລກ ພ້ອມທັງເທວະໂລກ ມາຣໂລກ ພຣົມມະໂລກ ໃນໝູ່ສັຕ ພ້ອມທັງສະມະນະພຣາມນ໌ ເທວະດາແລະມະນຸສ ຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ໂລກ ພ້ອມທັງເທວະໂລກ ມາຣໂລກ ພຣົມມະໂລກ ໃນໝູ່ສັຕ ພ້ອມທັງສະມະນະພຣາມນ໌ ເທວະດາແລະມະນຸສ. ວາເສຕຖະ! ຖ້າທ່ານຜູ້ມະຫາສາຣເຫລົ່ານີ້ຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣ, ກາຣຮັກສາອຸໂປສົຖປະກອບດ້ວຍອົງຄ໌ ໘ ປະກາຣນັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄປເພື່ອປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກູນ ເພື່ອຄວາມສຸຂຕລອດກາລນານແກ່ທ່ານຜູ້ມະຫາສາຣເຫລົ່ານີ້ ຖ້າຫາກວ່າຕັ້ງໃຈ ຈະກ່າວຫຍັງເຖິງມະນຸສໜໍ.

The Buddha's words ອັງຄຸຕຕະຣະນິກາຍ ທະສະກະ-ເອກາທະສະກະນິບາຕ ໒໔/໙໙-໑໐໒/໖໐ ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ອານາປານະສະຕິອັນບຸຄຄົລຈະເຣີນແລ້ວ ກະທຳໃຫ້ຫລາຍແລ້ວ ຍ່ອມມີຜົລໃຫຍ່ ມີອານິສົງສ໌ໃຫຍ່. ກໍອານາປານະສະຕິ ອັນບຸຄຄົລຈະເຣີນແລ້ວຢ່າງໃດ ກະທຳໃຫ້ຫລາຍແລ້ວຢ່າງໃດ ຈຶ່ງມີຜົລໃຫຍ່ ມີອານິສົງສ໌ໃຫຍ່? ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ພິກຂຸໃນທັມວິນັຍນີ້ ໄປສູ່ປ່າກໍດີ ໄປສູ່ເຫງົ້າໄມ້ກໍດີ ໄປສູ່ເຮືອນວ່າງກໍດີ ນັ່ງຄູ້ບັນລັງ ຕັ້ງກາຍຕົງ ດຳຣົງສະຕິໄວ້ສະເພາະໜ້າ ເຂົາມີສະຕິຫາຍໃຈເຂົ້າ ມີສະຕິ ຫາຍໃຈອອກ. ເມື່ອຫາຍໃຈເຂົ້າຍາວ ກໍຮູ້ວ່າ ເຮົາຫາຍໃຈເຂົ້າຍາວ; ເມື່ອຫາຍໃຈອອກຍາວ ກໍຮູ້ວ່າ ເຮົາຫາຍໃຈອອກຍາວ. ເມື່ອຫາຍໃຈເຂົ້າສັ້ນ ກໍຮູ້ວ່າ ເຮົາຫາຍໃຈເຂົ້າສັ້ນ; ເມື່ອຫາຍໃຈອອກສັ້ນ ກໍຮູ້ວ່າ ເຮົາຫາຍໃຈອອກສັ້ນ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງກາຍທັງປວງ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງກາຍທັງປວງ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາຈັກກະທຳກາຍສັງຂາຣໃຫ້ສງົບຣະງັບ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາຈັກກະທຳກາຍສັງຂາຣໃຫ້ສງົບຣະງັບ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງປີຕິ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງປີຕິ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງສຸຂ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງສຸຂ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງຈິຕຕະສັງຂາຣ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງຈິຕຕະສັງຂາຣ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕຕະສັງຂາຣໃຫ້ສງົບຣະງັບ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕຕະສັງຂາຣໃຫ້ສງົບຣະງັບ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງຈິຕ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ພ້ອມສະເພາະເຊິ່ງຈິຕ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ປາໂມທຢ່າງຍິ່ງ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ປາໂມທຢ່າງຍິ່ງ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ຕັ້ງໝັ້ນ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ຕັ້ງໝັ້ນ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ປ່ອຍຢູ່ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ທຳຈິຕໃຫ້ປ່ອຍຢູ່ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມບໍ່ທ່ຽງຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມບໍ່ທ່ຽງຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມຈາງຄາຍຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈເຂົ້າ ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມຈາງຄາຍຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມດັບບໍ່ເຫລືອຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມດັບບໍ່ເຫລືອຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈອອກ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມສະລັດຄືນຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈເຂົ້າ. ຍ່ອມທຳກາຣຝຶກຫັດສຶກສາວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ເຫັນເຊິ່ງຄວາມສະລັດຄືນຢູ່ເປັນປະຈຳ ຫາຍໃຈອອກ. ພິກຂຸທັງຫລາຍ! ອານາປານະສະຕິອັນບຸຄຄົລຈະເຣີນແລ້ວ ກະທຳໃຫ້ຫລາຍແລ້ວຢ່າງນີ້ແລ ຍ່ອມມີຜົລໃຫຍ່ ມີອານິສົງສ໌ໃຫຍ່. ພິກຂຸທັງຫລາຍ ເມື່ອອານາປານະສະຕິ ອັນບຸຄຄົລຈະເຣີນແລ້ວຢ່າງນີ້ ກະທຳໃຫ້ຫລາຍແລ້ວຢ່າງນີ້ ຜົລອານິສົງສ໌ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງໃນບັນດາຜົລ ໒ ປະກາຣ ເປັນສິ່ງທີ່ຫວັງໄດ້ຄື: ອະຣະຫັຕຕະຜົລໃນປັຈຈຸບັນ ຫລືຖ້າຍັງມີອຸປາທິເຫລືອຢູ່ ກໍຈັກເປັນອະນາຄາມີ.